KENDİ DAĞINA TIRMANMAK

Biz tırmandıkça zirveye yaklaştığımızı sanıyoruz ama aslında onun atlatmamız gereken tümseklerden sadece biri olduğunu görüyoruz. Hayat da bu döngü içerisinde devam ediyor. Tam ulaştığımızda tekrar tekrar ulaşamadığımızı görüyoruz ve motivasyonumuzu kırıyoruz. Bu durum o yokuşu daha yavaş ve garip çıkmamamızı sağlıyor. Zaman zaman rakiplerimize bakıp nasıl gittiğimize geldik ya da ben neden orada değilim diye düşünüp kendimizi bu yarışta geriye doğru çekiyoruz. Yarışarak değil de keşke bildiklerimizi paylaşarak öğrenip gelişerek ve hayatla ilgili bildiğimiz şey bir nebze de olsa yarıştan geçerek yardımlaşarak gelebileceğimiz bir yer olsa da. Ama maalesef doğduğumuzdan beri bize biçilen rol bu değil. Bize ilkokuldan beri yarışarak, gelişmeleri izlemenin ilerlememiz gerekli şekilde aşılanıyor. Bu Z kuşağına sahip bir şey mi yoksa bizden önce de sorgulanan bir konursanız ama çözülmezse akran zorbalığının azalmayacağını ve insanların psikolojisinde sadece birini alt ederek zafere ulaşılacağını düşündüğünün daha çok oluşacağını düşünüyorum. 

                                                                                                                                                                                                                                                   Z KUŞAĞINDAN BİR NOT